Prod. USA 2026, dramat/komedia, 120 min

Miranda Priestly walczy ze swoją byłą asystentką Emily - a obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku - konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej.

Prod. USA 2026, thriller, 90 min

Szeryf Ulysses odkrywa mroczne sekrety pozornie spokojnego miasteczka Normal i zostaje zmuszony, by przywrócić w nim sprawiedliwość — nawet jeśli oznacza to sięgnięcie po brutalne środki.

Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Bohater „Bez wyjścia” – nowego filmu Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej” – dosłownie bierze sprawy w swoje ręce. Koreański mistrz kina gatunkowego stawia niepokojąco trafną diagnozę współczesnych lęków – w swoim bezkompromisowym, autorskim stylu.

Man-su (gwiazda „Squid Game”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.

Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?

Chciał tylko coś zjeść, a zapoczątkował jedną z najważniejszych serii w historii kina.

John J. Rambo, weteran wojny w Wietnamie, przybywa do niewielkiego miasteczka Hope w stanie Waszyngton, by odnaleźć dawnego towarzysza broni. Zamiast spotkania czeka go jednak seria drobnych upokorzeń, które szybko przeradzają się w otwarty konflikt z lokalną władzą. Gdy policyjne działania eskalują w brutalną konfrontację, Rambo ucieka do lasu otaczającego Hope. To, co miało być rutynowym działaniem, uruchamia spiralę przemocy, nad którą nikt nie panuje, zaś senne niegdyś miasteczko staje się areną starcia jednostki z systemem.

Zanim John Rambo stał się ikoną popkultury i symbolem kina akcji lat 80., był bohaterem jednego z najlepszych dramatów amerykańskiego kina powojennego. Powrót „Rambo: Pierwszej krwi” w reżyserii Teda Kotcheffa na ekrany polskich kin w zremasterowanej wersji 4K stwarza okazję, by spojrzeć na ten tytuł na nowo, poza cieniem legendy, którą z czasem sam stworzył.

Choć film Kotcheffa zapisał się w historii jako początek jednej z najbardziej rozpoznawalnych serii w dziejach kina, jego pierwsza odsłona daleka jest od schematów widowiskowego kina akcji. „Rambo: Pierwsza krew” to przede wszystkim dramat antywojenny, opowiadający o konsekwencjach wojny, z którymi jej uczestnicy muszą mierzyć się długo po zakończeniu walk. Centralnym tematem filmu jest stres pourazowy oraz niemożność odnalezienia się w świecie, który nie potrafi zrozumieć doświadczenia weteranów.

W kreacji Sylvestra Stallone’a Rambo jawi się jako postać milcząca i wewnętrznie rozbita, naznaczona przemocą, której sama nie inicjuje, lecz której nie potrafi uniknąć. Film bezlitośnie odsłania mechanizmy prowadzące do eskalacji konfliktu i pokazuje, jak łatwo społeczeństwo spycha na margines tych, którzy nie mieszczą się w jego porządku. W tym sensie „Pierwsza krew” rozdrapuje jedną z najboleśniejszych ran amerykańskiej historii – doświadczenie wojny w Wietnamie i jej długotrwałe skutki.

Z czasem postać Rambo została uproszczona i przekształcona w popkulturowy symbol nieśmiertelnego wojownika. Repremiera „Pierwszej krwi” przypomina jednak, że u źródeł tej historii stał film znacznie bardziej gorzki i niejednoznaczny – dramat o przemocy systemowej, strachu przed innością i samotności człowieka pozbawionego miejsca w powojennej rzeczywistości.

Tafiti - surykatka, nie lubi przestrzegać rodzinnych zasad ustanowionych przez jego dziadka. Najważniejsza z tych zasad to: nie ufać obcym. Jednak Tafiti ratuje z opresji dziką świnię o imieniu Dygacz i przyprowadza nowego kolegę do domu. Gdy dziadek zostaje ukąszony przez jadowitego węża, wszystko musi się zmienić. Jedynym lekarstwem na jad jest mityczny, niebieski kwiat rosnący podobno na środku pustyni. Tafiti wyrusza na wyprawę, a Dygacz dołącza do niego gryziony przez poczucie winy. Bo to, tak jakby przez jego nieuwagę wąż ugryzł dziadka.

Dwaj przyjaciele muszą pokonać wiele przeciwności i drapieżników w drodze do niebieskiego kwiatu.

Prod. Francja/Japonia 2026, anime, 97 min

Jedenastoletnią Karin, która niedawno straciła mamę, tata zostawią pod opieką dziadka, a sam znika, żeby załatwić "ważne sprawy". W świątyni, którą opiekuje się dziadek, Karin poznaje Anzu, mówiącego kota wielkości człowieka. A kot, jak to kot, chodzi swoimi ścieżkami, a przy tym jest leniwy i złośliwy. Mimo to jeździ na skuterze, dużo rozmawia przez komórkę i świadczy usługi jako masażysta. Z tęsknoty za ojcem, a przede wszystkim nieżyjącą matką, Karin wyrusza w wielką przygodę do Tokio, a podróżujący z nią Anzu niespodziewanie okazuje się dobrym towarzyszem podróży.
Sugerowany wiek 12+

Prod. USA 2026, dramat/komedia, 120 min

Miranda Priestly walczy ze swoją byłą asystentką Emily - a obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku - konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej.

Prod. USA/Wlk. Btytania 2026, biograficzmny, 120 min

Młody Michael Jackson (Juliano Krue Valdi) jako ósme z dziesięciorga dzieci od najmłodszych lat jest przygotowywany do kariery muzycznej pod okiem surowego ojca (Colman Domingo). Z rodzinnym zespołem Jackson Five odnosi pierwsze sukcesy, a już w wieku 13 lat rozpoczyna karierę solową. Również w dorosłości życiem Michaela (Jaafar Jackson) rządzi muzyka.

Pod koniec lat 70. poznaje na planie filmowym Dianę Ross (Kat Graham) oraz producenta Quincy Jonesa (Kendrick Sampson), co zmienia jego muzyczne kierunki. Album "Off the Wall" (1979), wyprodukowany przez Jonesa, odnosi ogromny sukces, a w 1982 roku zostaje przebity przez przełomową i najlepiej sprzedającą się płytę "Thriller". Równolegle z tymi sukcesami dochodzi do zerwania współpracy z ojcem Joe, którego Jackson zwalnia z funkcji menedżera i zastępuje prawnikiem Johnem Brancą (Miles Teller).

Prod. USA 2026, dramat/komedia, 120 min

Miranda Priestly walczy ze swoją byłą asystentką Emily - a obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku - konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej.

Prod. USA 2026, thriller, 90 min

Szeryf Ulysses odkrywa mroczne sekrety pozornie spokojnego miasteczka Normal i zostaje zmuszony, by przywrócić w nim sprawiedliwość — nawet jeśli oznacza to sięgnięcie po brutalne środki.

Tafiti - surykatka, nie lubi przestrzegać rodzinnych zasad ustanowionych przez jego dziadka. Najważniejsza z tych zasad to: nie ufać obcym. Jednak Tafiti ratuje z opresji dziką świnię o imieniu Dygacz i przyprowadza nowego kolegę do domu. Gdy dziadek zostaje ukąszony przez jadowitego węża, wszystko musi się zmienić. Jedynym lekarstwem na jad jest mityczny, niebieski kwiat rosnący podobno na środku pustyni. Tafiti wyrusza na wyprawę, a Dygacz dołącza do niego gryziony przez poczucie winy. Bo to, tak jakby przez jego nieuwagę wąż ugryzł dziadka.

Dwaj przyjaciele muszą pokonać wiele przeciwności i drapieżników w drodze do niebieskiego kwiatu.

Prod. Francja/Japonia 2026, anime, 97 min

Jedenastoletnią Karin, która niedawno straciła mamę, tata zostawią pod opieką dziadka, a sam znika, żeby załatwić "ważne sprawy". W świątyni, którą opiekuje się dziadek, Karin poznaje Anzu, mówiącego kota wielkości człowieka. A kot, jak to kot, chodzi swoimi ścieżkami, a przy tym jest leniwy i złośliwy. Mimo to jeździ na skuterze, dużo rozmawia przez komórkę i świadczy usługi jako masażysta. Z tęsknoty za ojcem, a przede wszystkim nieżyjącą matką, Karin wyrusza w wielką przygodę do Tokio, a podróżujący z nią Anzu niespodziewanie okazuje się dobrym towarzyszem podróży.
Sugerowany wiek 12+

Prod. USA 2026, dramat/komedia, 120 min

Miranda Priestly walczy ze swoją byłą asystentką Emily - a obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku - konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej.

Prod. USA/Wlk. Btytania 2026, biograficzmny, 120 min

Młody Michael Jackson (Juliano Krue Valdi) jako ósme z dziesięciorga dzieci od najmłodszych lat jest przygotowywany do kariery muzycznej pod okiem surowego ojca (Colman Domingo). Z rodzinnym zespołem Jackson Five odnosi pierwsze sukcesy, a już w wieku 13 lat rozpoczyna karierę solową. Również w dorosłości życiem Michaela (Jaafar Jackson) rządzi muzyka.

Pod koniec lat 70. poznaje na planie filmowym Dianę Ross (Kat Graham) oraz producenta Quincy Jonesa (Kendrick Sampson), co zmienia jego muzyczne kierunki. Album "Off the Wall" (1979), wyprodukowany przez Jonesa, odnosi ogromny sukces, a w 1982 roku zostaje przebity przez przełomową i najlepiej sprzedającą się płytę "Thriller". Równolegle z tymi sukcesami dochodzi do zerwania współpracy z ojcem Joe, którego Jackson zwalnia z funkcji menedżera i zastępuje prawnikiem Johnem Brancą (Miles Teller).

Prod. USA 2026, dramat/komedia, 120 min

Miranda Priestly walczy ze swoją byłą asystentką Emily - a obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku - konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej.

Prod. USA 2026, thriller, 90 min

Szeryf Ulysses odkrywa mroczne sekrety pozornie spokojnego miasteczka Normal i zostaje zmuszony, by przywrócić w nim sprawiedliwość — nawet jeśli oznacza to sięgnięcie po brutalne środki.

Tafiti - surykatka, nie lubi przestrzegać rodzinnych zasad ustanowionych przez jego dziadka. Najważniejsza z tych zasad to: nie ufać obcym. Jednak Tafiti ratuje z opresji dziką świnię o imieniu Dygacz i przyprowadza nowego kolegę do domu. Gdy dziadek zostaje ukąszony przez jadowitego węża, wszystko musi się zmienić. Jedynym lekarstwem na jad jest mityczny, niebieski kwiat rosnący podobno na środku pustyni. Tafiti wyrusza na wyprawę, a Dygacz dołącza do niego gryziony przez poczucie winy. Bo to, tak jakby przez jego nieuwagę wąż ugryzł dziadka.

Dwaj przyjaciele muszą pokonać wiele przeciwności i drapieżników w drodze do niebieskiego kwiatu.

Prod. Francja/Japonia 2026, anime, 97 min

Jedenastoletnią Karin, która niedawno straciła mamę, tata zostawią pod opieką dziadka, a sam znika, żeby załatwić "ważne sprawy". W świątyni, którą opiekuje się dziadek, Karin poznaje Anzu, mówiącego kota wielkości człowieka. A kot, jak to kot, chodzi swoimi ścieżkami, a przy tym jest leniwy i złośliwy. Mimo to jeździ na skuterze, dużo rozmawia przez komórkę i świadczy usługi jako masażysta. Z tęsknoty za ojcem, a przede wszystkim nieżyjącą matką, Karin wyrusza w wielką przygodę do Tokio, a podróżujący z nią Anzu niespodziewanie okazuje się dobrym towarzyszem podróży.
Sugerowany wiek 12+

Prod. USA 2026, dramat/komedia, 120 min

Miranda Priestly walczy ze swoją byłą asystentką Emily - a obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku - konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej.

Prod. USA/Wlk. Btytania 2026, biograficzmny, 120 min

Młody Michael Jackson (Juliano Krue Valdi) jako ósme z dziesięciorga dzieci od najmłodszych lat jest przygotowywany do kariery muzycznej pod okiem surowego ojca (Colman Domingo). Z rodzinnym zespołem Jackson Five odnosi pierwsze sukcesy, a już w wieku 13 lat rozpoczyna karierę solową. Również w dorosłości życiem Michaela (Jaafar Jackson) rządzi muzyka.

Pod koniec lat 70. poznaje na planie filmowym Dianę Ross (Kat Graham) oraz producenta Quincy Jonesa (Kendrick Sampson), co zmienia jego muzyczne kierunki. Album "Off the Wall" (1979), wyprodukowany przez Jonesa, odnosi ogromny sukces, a w 1982 roku zostaje przebity przez przełomową i najlepiej sprzedającą się płytę "Thriller". Równolegle z tymi sukcesami dochodzi do zerwania współpracy z ojcem Joe, którego Jackson zwalnia z funkcji menedżera i zastępuje prawnikiem Johnem Brancą (Miles Teller).

Prod. USA 2026, dramat/komedia, 120 min

Miranda Priestly walczy ze swoją byłą asystentką Emily - a obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku - konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej.

Prod. USA 2026, thriller, 90 min

Szeryf Ulysses odkrywa mroczne sekrety pozornie spokojnego miasteczka Normal i zostaje zmuszony, by przywrócić w nim sprawiedliwość — nawet jeśli oznacza to sięgnięcie po brutalne środki.

W niewielkim klasztorze na Smoleńszczyźnie złe duchy opętały zakonnice, wśród nich tytułową matkę przełożoną; ofiarą diabła stał się również proboszcz, który został spalony na stosie. Ponieważ diecezjalni egzorcyści nie mogą uwolnić zakonnic spod wpływów szatana, do klasztoru przybywa specjalizujący się w egzorcyzmach jezuita Józef Suryn. Misję rozpoczyna, modląc się po łacinie w izbie gospody i wieszając na ścianie dyscyplinkę. W sali jadalnej gospody Suryn napotyka szlachcica Wincentego Wołodkowicza, który lekko drwi z ascetycznych rytuałów nowo przybyłego księdza...

Film zrealizowany na podstawie opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza pod tym samym tytułem, którego inspiracją były wydarzenia w klasztorze urszulanek w XVII w., przeniesione przez pisarza do polskiego Ludynia.

Matka Joanna od Aniołów powstała w Zespole Filmowym „Kadr” pod kierownictwem artystycznym Tadeusza Konwickiego, który był współscenarzystą utworu. Konwicki i Kawalerowicz starali się dochować wierności pierwowzorowi literackiemu. Scenariusz filmu, zatwierdzony przez Komisję Ocen Scenariuszy, szybko skierowano do realizacji. Zdjęcia do filmu wykonał Jerzy Wójcik, natomiast scenografię opracowali Roman Mann i Tadeusz Wybult.

Matka Joanna od Aniołów została bardzo dobrze przyjęta przez krytyków. Film doceniano za formę artystyczną (w tym za grę światłocieni), ale równocześnie odczytywano go jako komentarz do ówczesnych stosunków pomiędzy władzą komunistyczną a Kościołem katolickim. W kręgach kościelnych film Kawalerowicza i Konwickiego wywołał oburzenie ze względu na rzekomo antyklerykalną treść. Jednocześnie Matka Joanna od Aniołów okazała się wielkim sukcesem festiwalowym, ponieważ na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes otrzymała Srebrną Palmę, przegrywając rywalizację jedynie z Viridianą (1961) Luisa Buñuela.

Podczas wspólnej nocy Bazyli, lekarz sportowy i muzyk jazzowy, oraz Pelagia, o której niewiele wiemy, prowadzą grę, przekomarzają się i starają uciec od własnych uczuć. Kryją się pod maską słów i póz, tak jakby prawda była najbardziej niebezpiecznym i reglamentowanym dobrem w Polsce Ludowej. Bohaterowie wędrują po nocnej Warszawie, trafiają na prywatkę u znajomych, rozmawiają z innymi młodymi ludźmi, a nad ranem wracają do mieszkania Pelagii, gdzie ich relacja zostaje wystawiona na próbę bliskości i decyzji o pozostaniu razem lub rozstaniu. Bohaterowie, świadomi zewnętrznych ograniczeń, próbują przeżyć swoją młodość, będąc zarazem nowocześni i niedojrzali.

Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle pięknie filmowanej Warszawy przełomu lat 50. i 60., z muzyką Krzysztofa Komedy, stanowi dziś świadectwo czasów początków „małej stabilizacji”. Film był bardzo niechętnie przyjęty przez ówczesną władzę, rok czekał na premierę, aż wreszcie lekko ocenzurowany trafił do wąskiej dystrybucji. Jest pierwszym dziełem Wajdy o tematyce współczesnej i jednym z dowodów rodzącej się w Polsce Nowej Fali.

Czy chcesz poznać prawdę za wszelką cenę?

Kultowy thriller po raz pierwszy w polskich kinach! Stanley Kubrick nazwał Zniknięcie (Spoorloos) „najbardziej przerażającym filmem, jaki kiedykolwiek widziałem”. Złowieszcza łamigłówka George’a Sluizera to mroczna podróż na drugą stronę moralności i intensywny portret pozbawionego skrupułów psychopaty. Wywołujące dreszcz grozy oraz ukłucia niepokoju Zniknięcie to wielki holenderski klasyk przypominający skrzyżowanie Milczenia owiec z Funny Games. Od momentu premiery film podstępnie wkrada się do świadomości widzów, którzy muszą sami odpowiedzieć na pytanie: „Czy chcesz poznać prawdę za wszelką cenę”?

Zaczyna się niewinnie – od wakacyjnej podróży. Para Holendrów, Saskia (Johanna ter Steege) i Rex (Gene Bervoets) jedzie do Francji samochodem. Po drodze sprzeczają się i droczą, uczą się francuskich słówek. W pewnym momencie zatrzymują się na stacji benzynowej. Saskia idzie do toalety – po czym znika. Jej zniknięcie będzie trapić Rexa przez całe życie. Szybko poznajemy też porywacza – jest nim Raymond (wstrząsająca rola Bernard-Pierre’a Donnadieu), niepozorny nauczyciel chemii. Czy Rex pozna kiedykolwiek oprawcę, na punkcie którego nabiera stopniowo obsesji?

Perfekcyjna adaptacja powieści Złote jajko Tima Krabbé to legendarny dziś film, który na początku miał kłopoty ze znalezieniem dystrybutora – a ostatecznie doczekał się amerykańskiego remake’u, również w reżyserii Sluizera. Zniknięcie to koszmar na jawie, narracyjna układanka, z której nie ma bezpiecznego wyjścia i filozoficzny horror rozegrany głównie w słonecznych plenerach i mieszczańskich wnętrzach. Wraz z Rexem podążamy za niewiadomą, tropimy ślady i szukamy rozwiązania zagadki.

Niezależny, niskobudżetowy przebój europejskiego kina ma rzesze wyznawców na całym świecie. Past Perfect z satysfakcją zaprezentuje film Sluizera w polskich kinach – czyli tam, gdzie jego upiorna magia działa zdecydowanie najsilniej.

„Chronologia wody” to adaptacja wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.

W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Bohaterka, próbując na nowo zdefiniować siebie i ostatecznie odciąć się od przeszłości, przekracza kolejne granice. Na jej drodze pojawiają się osoby, które odmienią jej życie — m.in. Ken Kesey, autor kultowego „Lotu nad kukułczym gniazdem”, który staje się jej mentorem literackim (ta historia wydarzyła się naprawdę!), oraz pierwsza miłość — taka, której się nie zapomina (w tej roli Earl Cave, syn Nicka Cave’a).

Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.

Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.

Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.

Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne już w księgarniach z nową, filmową okładką).

Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek

Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz

Zapraszamy w piątek 29 maja o godzinie 19:00 na salę widowiskową Ostrołęckiego Centrum Kultury na wyjątkowy koncert „Krajobraz miłości”! Dorota Osińska i Jakub Milewski zaprezentują się przed ostrołęcką publicznością w prawdziwym zderzeniu muzycznych światów – liryczny i niezwykle ciekawy wokal polskiej estrady oraz ciepły i otulający baryton śpiewaka operowego. Takiego duetu polska scena dawno nie widziała!
Podczas koncertu usłyszymy najpiękniejsze piosenki o miłości ze światowego i polskiego repertuaru, a także piosenki z najnowszej płyty „Krajobraz miłości” w specjalnie stworzonych aranżacjach. Na koncercie pojawią się także znamienici twórcy polskiej piosenki Grażyna Orlińska (autorka m.in. przeboju „Chałupy welcome to”) oraz Mikołaj Hertel (autor „Szeptem malowane” dla Jerzego Połomskiego). Solistom towarzyszyć będzie Zespół w składzie: Malwina Szlązak-Hendzel – skrzypce, Paweł Stankiewicz – gitary, Marek Lipski – fortepian, Kornel Jasiński – kontrabas oraz Piotr Maślanka – instrumenty perkusyjne. Po koncercie będzie możliwość zdobycia autografów na premierowej płycie „Krajobraz miłości”.

Bilety w cenie 70 złotych do nabycia w kasie Kina Jantar, biletomacie oraz online.

Dorota Osińska – wokalistka, aktorka, songwriterka, artystka od lat obecna na polskiej scenie muzycznej i teatralnej. Wydała sześć albumów, które promowała koncertami w Polsce i na świecie, na dużych oraz kameralnych scenach. Ma na koncie współprace z największymi osobowościami ze świata kultury w Polsce (Korcz, Satanowski, Konieczny, Szczepkowska) i na świecie (Carreras, Allison). W latach 2003–2022 była etatową aktorką warszawskiego Teatru Rampa, gdzie stworzyła wiele ról i kreacji w spektaklach, widowiskach i koncertach.

Jakub Milewski – śpiewak operowy, kompozytor, dyrygent i producent. Solista Opery Lubelskiej, aktualnie można go zobaczyć m.in. w tytułowej roli w musicalu „Phantom”. W latach 2017–2025 sprawował kierownictwo artystyczne nad Mazowieckim Teatrem Muzycznym im. Jana Kiepury w Warszawie. Jest pomysłodawcą i dyrektorem artystycznym Festiwalu Muzycznego „Ostrołęckie Operalia”, który rozpoczął się w roku 2016. Występował na wielu ważnych scenach w Polsce, a także na całym świecie. Na swoim koncie ma kilka wydawnictw, m.in. „Pieśni Powstania Warszawskiego w nowych aranżacjach W. Korcza”.